Η ΧΛΩΡΙΩΣΗ
Home Up

 

Home
Up

 

Η ΧΛΩΡΙΩΣΗ.

Η χλωρίωση προσφέρει ένα ισχυρό μικροβιολογικό έλεγχο σε χαμηλό κόστος.

Το χαμηλό κόστος νοείται βέβαια υπό κανονικές συνθήκες, γιατί για να έχουμε μια δραστική μικροβιοκτονία απαιτείται επίδραση δραστική ενός ppm ελεύθερου διαθέσιμου χλωρίου για δύο έως τέσσαρες ώρες, και η δραστικότητα της εξαρτάται από το pH.

Γενικά μπορούμε να πούμε ότι η δραστικότητα της χλωρίωσης εκτός από το pΗ, εξαρτάται από την θερμοκρασία, τον χρόνο παραμονής του νερού (Τ) στο σύστημα, και από την παρουσία τυχόν προσμίξεων, που θα κατανάλωναν ποσότητα του HOCl Chlorine demand ελαττώνοντας φυσικά, την διαθεσιμότητά του για μικροβιολογική παρεμπόδιση.

Η σχέση με το pΗ είναι σημαντική γιατί προδικάζει την υδρόλυση του υποχλωριώδους οξέως σε υποχλωριώδες ιόν σύμφωνα με την δράση:

HOCl + OH ----> OCl + H2O

Η δραστικότητα του υποχλωριώδους ιόντος είναι περιορισμένη (έως αμελητέα), επειδή αφ' ενός μεν, δεν παρουσιάζει ικανότητες διάχυσης δια μέσου της κυτταρικής μεμβράνης των μικροοργανισμών, αφ' ετέρου δε οι μικροοργανισμοί, στις συνθήκες των συνήθων βιομηχανικών νερών, παρουσιάζουν αρνητική ιοντική φόρτιση, απωθώντας έτσι ηλεκτροστατικά το υποχλωριώδες ιόν.

Την μεγαλύτερη δραστικότητα παρουσιάζει στο pH 5 και έκτοτε η δραστικότητα μειώνεται μέχρι που η χλωρίωση γίνεται πραγματικά ανενεργή στο pH 9,50.

Υπάρχουν δύο ακόμη προβλήματα που συνδέονται ακόμη με την χρήση της χλωρίωσης.

Το πρώτο είναι ότι το χλώριο έχει περιορισμένο φάσμα δραστικότητας και παρουσιάζει άψογα αποτελέσματα εναντίον των αλγών και των αερόβιων βακτηριδίων, ενώ δεν θεωρείται σαν η απόλυτα ενδεδειγμένη μέθοδος εναντίον των fungi. Τέλος σε ορισμένα αναερόβια βακτηρίδια είναι εντελώς ανενεργή.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι η απενεργοποίησή της παρουσία αμμωνίας ή αμινών από μικροδιαρροές του process, ή από έντονη βιολογική δράση.

Η απενεργοποίηση είναι κατά βάση χημική αντίδραση αμμωνίας - υποχλωριώδους με δημιουργία χλωραμινών, οι οποίες φυσικά είναι από αρκετά ασθενέστερες μέχρι αδρανείς σαν μικροβιοκτόνα.

Cl + NH3 à NH2Cl (monocloramine) + H2O

NH2Cl + HOCl à NHCl2 (dichloramine) + H2O

NH2Cl + HOCl à NCl3 (trichloramine) + H20

Αντιδράσεις Αμμωνίας - Χλωρίου

Έτσι είναι απαραίτητη η τροφοδότηση και συμπληρωματικού βακτηριοκτόνου, ώστε να κρατηθεί το σύστημα υπό έλεγχο.

Οι δότες χλωρίου

Όπως προαναφέραμε, το δραστικό συστατικό στην περίπτωση της χλωρίωσης είναι το υποχλωριώδες οξύ, το οποίο δεν είναι δυνατόν να τροφοδοτηθεί στο σύστημα.

'Έτσι τροφοδοτούμε άλλες χημικές μορφές, οι οποίες μετά από σειρά αντιδράσεων ελπίζουμε ότι θα απελευθερώσουν την κατάλληλη ποσότητα υποχλωριώδους οξέως, και τις οποίες ονομάζουμε δότες xλωρίου.

Οι περισσότερο συνηθισμένες είναι:

*Το αέριο χλώριο.

*Το Υποχλωριώδες Νάτριο (Χλωρίνη).

*Το Υποχλωριώδες ασβέστιο

*Τα Χλωροισοκυανουρικά

*Τα slow release.

To αέριο χλώριο είναι καλό να το αποφεύγουμε όταν δεν πρόκειται για μεγάλη βιομηχανική μονάδα με εξειδικευμένο προσωπικό, γιατί είναι πολύ επικίνδυνο τοξικό αέριο.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Πολλοί, νέοι ιδιαίτερα Χημικοί, επικοινωνούν μαζύ μας για να μας ρωτήσουν πόσο χλώριο ή υποχλωριώδες πρέπει να βάλουν σε ένα συγκεκριμένο συστημα.

ΜΗΝ παίζετε τον μαθητευόμενο μάγο, άν δεν γνωρίζετε. ΔΕΝ είναι όλα τα χημικά και όλοι οι προμηθευτές τους ίδιοι. Συμβουλευθείτε τον προμηθευτή σας. Αν δεν γνωρίζει, ή αν η απάντηση του δεν σας κάλυψε, ΑΛΛΑΞΤΕ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΗ.

  Home Up